Gaby

geboren: 12 februari 1986
overleden: 6 april 1999

Gaby was mijn eerste maatje en een echte dame! Haar naam leeft voort in mijn kennelnaam. Het was een heerlijke lieve hond, die stilletjes aanwezig was... Toch kon ze ook heel duidelijk vertellen wat ze wilde: bijvoorbeeld een keer krabben aan je been, als ze op jouw - of eigenlijk haar - plekje op de bank wilde liggen. En 's nachts, dan kwam ze met haar neus onder het dekbed en kroop heerlijk in het holletje van mijn benen! In de tuin kon ze hele gaten graven... of wijdbeens over de vijver gebogen staan om daaruit te drinken. Ja het was een heerlijke dame!!!

En dat terwijl Gaby geen makkelijke start heeft gehad in het leven. Ze begon haar leven als kleinste pupje in een nestje, uit een kruising Ierse Setter / Duitse Herder vader en een Ierse Setter moeder. Volgens de dierenarts, die haar dus nog uit deze periode bleek te kennen, maar om privacy redenen nooit heeft verteld waar Gaby's wieg heeft gestaan, was ze bijna niet levensvatbaar en had hij zelfs voorgesteld haar maar in te laten slapen... Gelukkig is dát niet gebeurd. Ze werd verkocht aan iemand die een 'lief hondje zocht voor zijn vrouw'. We vermoeden iemand met ook Duitse Doggen, dit in verband met Gaby's angsten, maar daarover later. Toen ze een maand of 4 / 5 was is ze aan een boom gebonden bij iemand die werkte in een winkel. De persoon heeft haar niet kunnen laten zitten en nam haar uit nood mee naar de winkel. In die winkel, tja, daar ging mijn moeder (beter bekend als 'oma Conan') boodschappen doen... Ze kwam terug met Gaby! Gaby was dusdanig verwaarloosd, dat ze 3x gewassen moest worden om haar te ontdoen van alle vlooien en vuil. Verder moest ze elke twee uur worden gevoerd, want haar botten waren al aan het vergroeien en ze was ernstig vermagerd... Ze knapte op en is uiteindelijk dus nog 13 jaar bij ons gebleven!

Gaby was een ontzettend lieve hond. Ze vermeed conflicten. Bij mijn ouders in huis, waar ik toen ook nog huisde, was ze de laagste in rang en werd behoorlijk op haar kop gezeten door de andere twee honden: Bouvie, een Bouvier hoe kan het ook anders en Rakker, een kruising Poedel / Keesje. Ik ging op mezelf en wat ik het meeste miste??? De honden!!! Mijn moeder stelde na een paar maanden daarom voor dat ik Gaby bij me zou nemen, het was zó'n makkelijke hond! Nou, dat was de beste tip / het beste voorstel dat moeders had kunnen doen! Gaby bleek inderdaad een geweldige lieverd. Leuker nog, ze klaarde helemaal op, werd vrolijker en vrijer omdat ze nu alleen bij mij woonde en alle aandacht had. Wel bleef ze bepaalde angsten houden, bijvoorbeeld voor vrachtwagens en dus ook voor Duitse Doggen. Zag ze zo'n hond maar in de verte en eerder dan ik hem spotte, dan vluchtte ze in paniek weg, nergens meer op lettend. Best gevaarlijk dus! Ik ben met Gaby op training gegaan. Ze zal toen al een jaar of 6 / 7 geweest zijn. Het trainen was niet echt aan haar besteed... Wel haalden we samen het A-diploma, maar daar hield het ook mee op. Toch vond ze de aandacht en het trainen alleen met mij wel heerlijk. Als je met Gaby buiten wandelde, bijvoorbeeld in het bos of in de duinen, dan liep ze altijd in een straal van zo'n 10 á 20 meter om je heen. Ze genoot dan duidelijk, snuffelde, struinde, maar hield mij wel in de gaten! Met andere honden had ze niets, ze speelde er niet mee, deed er gewoon niets mee. Dit veranderde ook niet toen Layka, mijn eerste Berner in huis kwam. Wel beschermde ze Layka, tot mijn grote verrassing, toen deze als pupje werd aangevallen door een Teckel die door bleef gaan. Geweldig!!! Wat was ik trots op haar! Daarna leefde ze verder harmonieus verder naast Layka. Chloë is de hond geweest, of eigenlijk de pup, die haar 'interesse' heeft gewonnen. Aanvankelijk, toen Chloë net in huis was gekomen, negeerde ze haar volledig. Dat duurde ongeveer 2 dagen. Maar... uiteindelijk was Chloë degene die tegen haar aan mocht slapen! Die bij haar op bed of op de bank lag, een schitterend en vertederend gezicht! Zo'n 'ouwetje' en een pup!

Helaas kreeg Gaby in januari 1999 last van mammatumoren. Ik heb haar daar aan laten opereren. Drie weken later bleek echter dat de tumoren terug waren gekomen en érg agressief waren. De dierenarts in Amersfoort kon niets meer voor haar doen. Door een cursist van de hondensport vereniging werd ik verwezen naar Atjo en Steven in Wageningen (Dierenkliniek Kortenoord). Die waren heel eerlijk, hebben haar nog wel geholpen haar laatste maanden zo goed mogelijk door te brengen, maar wilden niet meer gaan opereren. (Ze hadden wat kunnen doen als ik de eerste keer naar hen verwezen was... helaas, het mocht niet zo zijn). Ik heb haar toen dus nog zo lang mogelijk vertroeteld, mee wandelen genomen, tot ze niet meer wilde eten... Ik heb haar nog een week gevoerd. Zat al huilend bij de dierenarts om afscheid te nemen, maar die zag haar nog kwispelen en enthousiast. Hij wilde nog een prednisoninjectie proberen. Dit was op Goede Vrijdag (helemaal niet zo goed dus). Zou ze hier niet van opknappen, dan zou hij haar na de Paasdagen bij mij thuis in komen laten slapen. Die Paasdagen heb ik met haar gewandeld, eerst wilde ze nog wel, al liep ze zelf al weer eerder terug naar de auto, zo van nu is het genoeg. Maar Tweede Paasdag wilde ze niet meer mee wandelen, toen wist ik dat het op was... Ik heb gehuild, heb haar 's nachts in mijn bed gesmeekt of ze dan niet zelf wilde dood gaan, dat ik haar niet dood wilde maken... De eerste nacht was zij én ik erg onrustig. De nacht van Tweede Paasdag sliep ze heel rustig en vertrouwd tegen mij aan, alsof het allemaal goed was zo... Daarna, die dinsdag, is de dierenarts gekomen. Ze keek vanaf haar plaatsje op de bank rustig naar hem op en hij zei dat het goed was, dat ze 'op' was. Op de klanken van haar en mijn liedje is ze vervolgens ingeslapen en overleden. ("Laat het Los", Marco Borsato.) Hierna heb ik haar zelf weggebracht naar het crematorium. Daar heb ik haar naar binnen gedragen en nog een laatste maal afscheid genomen. De hele weg naar het crematorium regende het dat het goot... We hebben gewacht, want ze zou meteen en alleen gecremeerd worden. Toen ik met mijn moeder, die mee was gegaan, bij het crematorium naar buiten stapte, brak er net een straal zonlicht door het wolkendek. We keken elkaar aan en zeiden allebei: Dat is Gaby, die laat weten dat het nu goed met haar gaat! Twee uur later alweer, konden we Gaby mee terug naar huis nemen. Ze heeft een mooie piramidevormige donkerrode urn gekregen en kijkt van daaraf de kamer en mijn huisje en leven in! Ze blijft altijd in mijn gedachten! Ze was en is mijn eerste maatje en eigen hond!

Soest, 7 april 1999

Lieve Gaby,

Als ik wakker word lig jij niet meer lekker te slapen, naast me, in bed. En als ik terugkom uit de badkamer, waar je voerbak nog altijd onaangeroerd staat (hád je maar gegeten!), dan lig je niet meer heerlijk languit op m’n bed. Je kijkt me niet meer verstoord aan, als ik vind dat je mee naar beneden moet gaan, dat je lang genoeg in bed hebt gelegen …

Beneden gekomen til je niet alert en verwachtingsvol je kop op vanaf je plekje op de bank, zodra ik de kamer binnenkom … Als ik uit het keukenraam kijk, zie ik je niet staan bij de vijver … je voorpoten iets uit elkaar en je kop in het water, “snorkelend”… Je scharrelt niet meer rond in de tuin … De zon breekt even door, maar jij ligt niet op je kleed, heerlijk te genieten van de zon …

Ik ruik aan een vuil T-shirt dat je hebt gedragen, het ruikt nog helemaal naar jou! Ook het plukje haar van jou voelt en ruikt naar jou …
 
Maar jij bent het niet! Je zult er nooit meer zo zijn … nooit meer zoals jij! Ik mis je! Ik mis je heel erg! En ik weet dat het goed is dat ik je heb laten gaan, je heb losgelaten; maar ik wou dat je was gebleven. Ik wilde niet dat je ging!

----------------

Ik heb mijn eerste hond, Gaby, een echte dame en vriendin, los moeten laten. Ze was moegestreden, ze wilde niet meer. Ze heeft haar eigen lied gekregen. Op dit lied is ze rustig thuis ingeslapen, op haar eigen plekje op de bank …

Judith Westra

 Laat het los
’t is al zo lang geleden
Maak een nieuw begin
Als een koele wind door je hart

Laat het gaan
Je bent al moegestreden
Rust maar even uit
En kijk vooruit

Je hebt zoveel om te geven
En zoveel om voor te leven
Als je loskomt van de eenzaamheid
Blijf niet kwaad op het verleden
Maar wees dankbaar voor het heden
Zet je tranen en je zorgen opzij
En je maakt jezelf vrij
Alleen of met mij
Oh! Maak jezelf vrij

Laat het los
Het trekt je naar beneden
Kijk niet achterom
Maar volg de zon

Laat je gaan
En laat je hart weer spreken
Wie de weg bepaalt, oh!
En de eindstreep haalt
Is vrij
Is vrij

Je hebt zoveel om te geven
En zoveel om voor te leven
Als je loskomt van de eenzaamheid
Blijf niet kwaad op het verleden
Maar wees dankbaar voor het heden
Zet je tranen en je zorgen opzij
En je maakt jezelf vrij
Alleen of met mij
En je maakt jezelf vrij
Alleen of met mij
Oh, maak jezelf vrij

(Klik op foto voor meer foto's van Gaby)

Marco Borsato
“De Bestemming”