Welkom bij Berner Sennen kennel 'of Laykaby'

Chloë van Lakerveen, zoals Chloë voluit heet, werd geboren op 16 juni 1998 op een boerderij in Hoevelaken. Chloë was mijn eerste Bernerpup die ik héél bewust heb uitgekozen en van haar fokkers Eveline en Rob heb ik heel veel mogen leren over het ras. Al van voor haar geboorte ook, heb ik mee mogen leven met haar moeder Celin en de oogjes waren nog dicht, toen ik haar al mocht bewonderen bij Rob en Eveline. Chloë was 1 van de 4 teefjes uit een nest van 13 pups. 1 teefje en 1 reutje overleefden de geboorte niet. Met zijn 11-en (8♂ - 3♀) zorgden ze voor veel leven in de brouwerij. Chloë's naam betekent "jonge twijg, jong groen".

1998:
Al vanaf dat ik een paar dagen oud was, kwam er vaak iemand op bezoek. Dat kon ik voelen en ruiken en later - toen mijn oogjes open waren - ook zien... Deze persoon kwam vaak met ons spelen en naar ons kijken. Ik mocht steeds vaker even apart geknuffeld worden. Na 8 weken kwam die persoon weer en toen had ze zelf ook een Berner meegenomen. Ik mocht daarmee kennismaken in de tuin van Rob en Eveline. Eerst wilde ze me niet leren kennen en keek steeds de andere kant op, alsof ze me niet wou zien. Maar ik ben heel vrolijk, charmant en onweerstaanbaar, dus toen ik steeds weer voor haar op mijn rug ging kwam ze toch kennismaken. Ze heet Layka en was toen 2 1/2 jaar. Toen we kennis hadden gemaakt schrok ik wel een beetje, want toen werd ik samen met Layka in een auto gezet. Die persoon stapte ook in de auto en nam me mee naar Amersfoort. Onderweg heb ik trouwens wel laten merken dat ik het er niet mee eens was: ik heb erg gejankt om mijn moeder en broertjes en zusjes. In Amersfoort tilde die persoon me uit de auto en nam me mee in een flat...

In de flat liep nog een hond, die leek nog het meest op een Ierse Setter. Ze was al 12 1/2 jaar oud en hield niet zo van drukte. Ze heette Gaby en de eerste dagen bleef ze een beetje op een afstandje... Later werden we dikke maatjes, hoor! Toen mocht ik zelfs tegen haar aanliggen slapen! O ja, die persoon die steeds bij me kwam en die me heeft meegenomen, die heet Judith. Ze is nu mijn vrouwtje en meestal kan ik goed met haar overweg. Judith heeft inmiddels voor ons een ander huis gezocht, mooi groot met een tuin, speciaal voor ons! In november 1998 bracht Judith alle spulletjes daarheen en sinds december van dat jaar woon ik nu in Soest. Judith vond dat ik dingen moest leren, van haar en van andere hondjes. Daarom gingen we samen naar school. We kregen puppyles van Brenda, leuk joh! Ik heb heel veel andere honden leren kennen...

Judith ging met mij naar een puppydag. Daar waren bijna 200 pups van allerlei rassen. Mijn broer Conan was ook mee. Die woont nu trouwens bij de ouders van Judith en die zie ik nog heel vaak. Dan hebben we altijd dikke schik! Hartstikke leuk, zo'n puppydag. Ik moest steeds met 6 honden in een ring en dan werd ik gekeurd door 2 keurmeesters. Die stuurden dan eigenlijk 2 honden de ring uit, want alleen nummer 1 t/m 4 mochten naar de volgende ronde. Ik kwam tot ronde 5 en mijn broer Conan zelfs tot ronde 7 (van de 8!). Toen we niet verder mochten kregen we toch een leuke beker. Na deze belevenis ging ik met Judith op ringtraining. Daar leerde juf Petra hoe Judith mij zo mooi mogelijk kon neerzetten. Ik moest vooral leren om te blijven staan. Best moeilijk hoor, want ik zie zoveel waar ik heen wil...

Heel naar was dat mijn huisgenoot Gaby ziek werd. Met Pasen kwam de dierenarts in huis en die heeft haar laten inslapen... We waren allemaal erg verdrietig en ik probeerde, samen met Layka, Judith te troosten: we kropen lekker tegen haar aan! Zonder Gaby deden we toch mee aan de Onderlinge Wedstrijden. Judith wilde weten hoeveel we al hadden geleerd, daarom deden we mee met de A. Ik werd zelfs nog 6de en Judith was erg trots op mij. We deden samen zó goed ons best dat we zelfs mee mochten doen met de meerstedenwedstrijd. Daar doen 4 verenigingen uit verschillende plaatsen aan mee en van elk niveau zijn er 3 koppels. Het regende die dag en er waren niet zo heel veel mensen, maar het was wel erg gezellig. Ik werd met Judith 4de bij de A en onze hondensportvereniging werd 1ste !!!

Na de ringtraining ging Judith met mij naar een paar shows. Dat is een belevenis, zeg! Een grote hal met wel duizend honden. Er zijn allemaal hokken (benches) en ik moest daar ook in. De eerste keer vond ik dat een beetje eng. Judith zei dat ik me niet moest aanstellen en ze had ook wel een beetje gelijk. Als je er eenmaal aan gewend bent is het lekker rustig in zo'n hok. Ik word voor zo'n show mooi geborsteld door Judith. Als ik aan de beurt ben, loopt Judith met mij de ring in. Ik heb dan een speciale lijn om zodat ik nog mooier lijk. Judith is ook netjes aangekleed, zodat we er samen zo mooi mogelijk uitzien. In de ring moet ik voor de keurmeester staan en een paar keer draven (de ring rond en op-en-neer), zodat de keurmeester kan zien of ik goed loop... Ik denk dat ze me wel een mooie Berner vinden want de eerste keer (in Leiden) werd ik tweede, maar de tweede en derde keer (in Arnhem en Rotterdam) werd ik eerste. Judith zegt dat ik een veelbelovende hond ben... Wel moet ik nog volwassen worden en uitzwaren. Misschien word ik dan ook wat rustiger. Ik ben namelijk best wel een drukteschopper voor een Berner. Ik ben nogal onstuimig en Judith zegt dat ze af en toe een hartverzakking van mij krijgt! Ik ben al een keer tijdens het spelen tegen een omgevallen boom geknald. Toen deed mijn knie een week zeer, maar gelukkig was het daarna weer in orde. O, en op het strand ben ik zo hard onderuit gegaan - ik bleef hangen tussen de basaltblokken - dat ik mijn heup uit de kom had. Gelukkig zegt dokter Steven Schukking in Wageningen dat het weer (bijna) helemaal goed komt en dat ik in aanleg mooie heupen heb. Judith is daar erg blij om. Wel hoopt ze dat mijn heupfoto's als ik 18 maanden ben ook goed worden beoordeeld. Ze zegt dat ze over een paar jaar graag met mij wil fokken. Ik weet nog niet wat ik daarvan vind. Maar als het goed is kan ik eerst de kunst afkijken bij Layka! Het najaar van 1999 ga ik met Judith ook weer naar school. We doen de B-cursus.

In oktober heb ik een week gelogeerd bij "opa", dat is Judith's vader. Er zijn daar een heleboel kleine hondjes waar ik leuk mee heb gespeeld. Ze waren af en toe wel fel, maar dan ging ik gewoon op mijn rug liggen. Ondertussen gingen Judith en Layka naar Ameland. Ook "oma" en mijn broer Conan gingen daarheen. Ze gingen daar naar een STAP-workshop. Van Layka hoorde ik dat dit inhield dat ze elke morgen en elke middag op STAP gingen. Ze gingen de duinen in en naar het strand en de zee, maar ook naar het bos. Layka had het reuze naar haar zin. Er waren nog 7 andere honden met hun baasjes. Ook was er een meneer Klaas, die deed onderweg oefeningen voor. Judith ging die dan doen met Layka. Sommige vond Layka heel makkelijk, zoals het snelle komen op bevel... Hmm, geen wonder, dat kon ik ook al in de puppyklas! Volgens Layka maakte Judith dan een knieval in het zand, elke keer als Layka naar haar keek. Layka vond het wel leuk, ze had steeds meer (oog-)contact met Judith. Meneer Klaas zei, dat ze een team moesten gaan vormen. Ook heeft Judith daar leren "nibbelen". Lekker joh! Dat doet ze nu ook steeds bij Layka en mij. Ze maakt dan met haar vingers kleine "beetjes" vooral op onze voorborst. Zo laat ik ook aan Layka merken dat ik haar lief vind en dat we bij elkaar horen. Als Judith thuis komt doe ik het ook vaak bij haar! Ze vindt dat niet altijd leuk, soms roept ze "Au!" Maar van meneer Klaas mag ze niet boos op mij worden, omdat ik zo mijn "genegenheid" laat zien (duur woord hè?). Nou ja, in elk geval hebben zij zich goed vermaakt! Judith doet nog steeds allerlei oefeningetjes met ons... Layka vertelde verder dat ze 's avonds, na het eten, met alle honden onder tafel gingen slapen. Ondertussen kregen de baasjes dan les van meneer Klaas. Daar leerde Judith hoe ze nog beter met ons om kan gaan, zodat we zo goed mogelijk een roedel en een team vormen.

Toen Judith en Layka mij weer hadden opgehaald bij "opa" deden we mee met de onderlinge wedstrijden. Hartstikke gezellig! Ik was nog wel wat baldadig, maar ik was dan ook blij dat ik weer met Judith mocht werken. We wonnen samen de 2e prijs en daar was Judith heel tevreden mee. Ik heb ook nog mee gedaan aan een paar internationale shows. Meestal waren daar ook twee van mijn broers, Conan en (Colin) Baloe. Die zijn allebei heel mooi en worden om beurten eerste. Judith showt Conan dan voor "oma". Natuurlijk showt ze ook mij, maar ze zegt dat ik door het groeien wat "uit verhouding" ben. Zou ze daarmee mijn lange poten bedoelen? In elk geval werd Conan op de Winner, een hele grote show, eerste en jeugdwinner. Ik werd bij de doggenshow 3 uitmuntend en daar was Judith heel blij mee.

2000:
Layka en ik zijn met Judith naar Zwitserland geweest. Daar woont een mooie, gezonde reu, waar Judith graag pups van wil. Zodra we terug kwamen uit Zwitserland deed Judith met mij B-examen. Dat heb ik met hele goede punten gehaald. Dat kan ook bijna niet anders want ik ben een goede werker. Bovendien hadden Judith en ik les gehad van Tineke en Christa en die hebben Judith goed verteld hoe ze het moet doen. Gelukkig maar, want ik kan het allemaal, maar Judith... (die maakt nog heel veel fouten.)

Judith heeft in 2000 G&G 1 met mij getraind. Ze zegt dat ik heel enthousiast ben, maar niet zo snel leer. Ikzelf vind dat wel meevallen. Zo ben ik in april toch mooi eerste geworden bij de onderlinge wedstrijden op B-niveau. Judith doet inmiddels ook landelijke G&G-wedstrijden met mij. Dat is heel gezellig zo'n wedstrijddag. Ook kan ik zo mijn diploma halen door 2x goed mijn best te doen op een wedstrijd. Dat is wel fijn, want Judith is niet zo goed in examens. Ze is dan altijd zo zenuwachtig dat ze een heleboel domme fouten maakt. Op de wedstrijd keuren ze wel (veel) strenger dan op examens, maar omdat het ook gezellig is, vindt Judith het leuker het op die manier te doen.

Mijn eerste wedstrijd was 28 mei 2000 bij K.C. Gooi en Eemland. Dat was die dag dat het heel erg stormde. Zo erg dat bomen omwaaiden. Op het veld waar we liepen waaiden ook de takken van de bomen. Bovendien lagen er op het veld heerlijk veel konijnenkeutels. Ik vond dit geweldig en ging met de wind in mijn kop mijn neus achterna. Judith was daar niet zo blij mee. We hadden nu een record aan nullen. Toch kreeg ik wel mijn beloning. Ze zei dat we het een volgende keer weer zouden proberen. Dat was 12 juni in Dordrecht. Deze keer waren er ook meer mensen van onze vereniging en dan is het nog gezelliger. In Dordrecht deed ik beter mijn best. Ik was nog wel snel afgeleid, maar ik had nu alleen maar een nul voor het apport. Daar zijn Judith en ik nog hard mee aan het trainen, dus dat was niet erg. We hadden nog niet genoeg punten, maar dat is ook best moeilijk. Judith was dan ook hartstikke blij met hoe ik het gedaan had en ik kreeg na afloop een lekkere kluif.

Tussendoor was er zomercursus. Omdat Judith zelf de hele avond les moest geven kon ze niet zoveel met mij trainen. Wel kregen we de eerste twee weken in juli 2x per week wedstrijdtraining van Tineke. De wedstrijd in Amersfoort zat er namelijk aan te komen. Maar eerst deed Judith nog met mij mee aan de wedstrijd in Zoetermeer. Daar waren we weer de enigen van onze vereniging. Wel heeft Judith weer leuke contacten opgedaan met mensen van andere verenigingen. 16 juli was de wedstrijd in Amersfoort op ons eigen veld. Deze dag heb ik uitgekozen om voor het eerst het apport terug te brengen naar Judith. Ze was helemaal blij! We hadden een vijf en geen enkele nul. Toch hadden we nog niet genoeg punten. We kwamen nog 8 punten tekort. In Amersfoort deden veel meer mensen van onze vereniging mee. De laatste wedstrijd dit seizoen was de week erna in Woerden. Ik was net de avond ervoor met de kop door een ruitje van de achterdeur gelopen. We waren dan ook nog tot laat bij de dierenarts geweest. Ik had een flinke snee net onder mijn linkeroog. Die is onder narcose door de dierenarts gehecht (4 hechtingen). Ik krijg nu 's nachts en als Judith niet in de buurt is een 'toeter' om mijn kop. Net als in die bolletje reclame. Dat is omdat ik anders misschien aan de hechtingen ga krabben... Maar goed, die wedstrijd in Woerden was ik wat slechter met het volgen, ik was vrij snel afgeleid. Toch hadden we geen enkele nul. Voor het staan hadden we zelfs een tien en dat was voor het eerst. Ook voor het apport kreeg ik deze keer een zeven. Judith was dan ook best tevreden ook al hadden we nog 5 puntjes tekort. Ze zegt dat we het komende seizoen vast genoeg punten zullen halen. We gaan dan ook lekker door met trainen en wedstrijd lopen. De wedstrijden zijn altijd op een zondag en heel gezellig!

2001:
Ik heb dit jaar bij Layka de kunst af kunnen kijken, toen deze in februari 2001 een nestje pups kreeg. Een van deze pups is nu mijn huisgenoot Abisha. Ik ben dit jaar ook - eindelijk - geslaagd voor mijn landelijk G&G-1 diploma. Wel duurde dit ruim een half jaar langer dan gepland, door de MKZ-crisis in Nederland. Ook behaalde ik het landelijk diploma Gehoorzame Hond van Cynophilia en het diploma Verkeer Zekere Hond (B) van de commissie werkhonden, eveneens van Cynophilia. Ik haalde bovendien op de show in Zwolle mijn eerste reserve kampioenschappunt, daar was vrouwtje erg trots op! Najaar 2001 ben ik voor het eerst met vrouwtje in de obedience gaan trainen. Een hele leuke tak van sport (gehoorzaamheid tot in de puntjes...).

2002:
’s Zomers ben ik met Judith, Layka, Abisha en de twee katten Bibi en Ginger met de caravan weg geweest. We zijn een weekje in Duitsland geweest, waar we een vriendje – Enzo - voor mij hebben gezocht. Ook hebben we toen lekker veel gewandeld, helaas kwamen er nog geen pupjes. Op 1 september ging ik met Judith naar de internationale show in Rotterdam. Daar werd ik zomaar beste teef en was Judith dus helemaal blij, omdat ik mijn eerste kampioensdiploma haalde! Ik geloof dat ik daar óók wel trots op ben, want het is toch leuk als mensen je een mooie Berner vinden… Nou, daarna pakten we de draad van het trainen weer op en in december gingen we opnieuw met de caravan naar Duitsland. Ik mocht spelen met mijn vriendje Enzo en werd door hem gedekt. Judith hoopte dat ik daardoor pupjes zou krijgen. De twee weken daarvoor gingen we extra vaak naar de dierenarts. Ik heb een hele aardige dierenarts, Steven, in Wageningen. Die ging steeds bloed prikken en zei tegen Judith wanneer ze naar Duitsland moest. We hadden nog wel pech, want de snelweg was afgesloten door een groot ongeluk toen we erheen reden. Daardoor kwamen we pas midden in de nacht aan en toen lagen Enzo en zijn baasjes al te slapen. Ik ben toen de volgende ochtend vroeg gedekt. Daarna gingen we weer lekker wandelen in het bos. Ook ging Judith nog weer slapen, want het was een kort nachtje geweest.

2003:
Na de dekking volgden spannende weken, tot we half januari weer naar Wageningen gingen. Daar voelde Steven aan mijn buik en hij maakte een echo, een soort video van binnen in je lijf… Hij zag dat er een paar pups in mijn buik zaten. Die pups zijn 19 februari 2003 geboren. Dat gebeurde midden in de nacht. Eigenlijk was ik uitgerekend op de 18^de februari, de verjaardag van nest A van Layka. Maar er lag een pup dwars, waardoor ik ’s avonds met Judith naar Wageningen moest. “Oma” de moeder van Judith, reed achter in de bus met mij mee. Ik kreeg in Wageningen een soort roesje, waarna ik op een operatietafel werd gelegd en de dokter mijn buik open sneed en de pups eruit haalde. Daar voel je niks van hoor, dat komt door dat roesje! De assistente en “oma” droogden mijn pups, 2 jongens en een meid, terwijl Judith bij mij bleef. Die heeft over mij gewaakt tijdens de operatie en ze bleef met mij praten. Ik was daarna natuurlijk wel een beetje suf, dus het duurde even voor ik snapte dat die pups die bij mij lagen, van mij waren. Maar toen ik eenmaal goed wakker was, begon ik ze te likken en gingen de pups bij mij melk drinken. Wanneer jullie kijken onder 'nest B', zien jullie mijn geweldige pups! Daar kunnen jullie ook het verdere verhaal lezen én zien, over hoe zoiets gaat... Uiteraard blijft mijn dochter Boska bij ons in huis wonen!

2004:
Vrouwtje Judith vertelt verder: het is al weer een tijd geleden, dat Chloë haar nest kreeg... Haar dochter, Boska, is inmiddels 21 maanden oud / jong en Chlootje zelf is ook al weer 6 1/2 jaar oud. Ze hobbelt rustig door, gaat redelijk haar eigen gangetje! Ze laat zich door de andere honden niet op haar kop zitten, al heeft ze aan Abisha soms haar handen / poten vol de laatste tijd. Chlootje vindt het nog altijd heerlijk om iedereen tussen de benen door te lopen... soms geeft dat 'komische' beelden, bijvoorbeeld wanneer ze dit in Oostenrijk, tijdens ons weekend (12 t/m 16 november 2004) daar, ook doet bij pensioneigenaar en vriend van Thijs, Walter. Walter is namelijk wat korter van stuk... Tussendoor is Chloë af en toe nog in gebruik als 'knuffelhond' in een verpleeghuis en ook tijdens de lessen wordt ze soms door een cursist gebruikt, wanneer diens hond bijvoorbeeld loops is.