2001:
Haar karakter is explosief! Ze is erg druk, bazig en bijdehand... Hoewel ze het vierde hondje is dat ik opvoed, weet ze me toch af en toe nog tot wanhoop te drijven met haar 'streken'. Aan de andere kant is ze ook erg alert en op mij gericht, erg aanhalig en kan zich voorbeeldig gedragen als ze meegaat naar mijn werk... Ook is ze heel vrolijk en open naar andere mensen en dieren, is erg ondernemend en gaat graag mee op pad!

 

Ook met Abisha ben ik op cursus gegaan en wel zodra de andere pups naar hun nieuwe baasjes waren... We volgden een puppycursus bij Kynotrain en ook in Amersfoort bij de hondensport vereniging. Na de pupcursus gingen we door met de A, waarvoor ze - na een spannende 'dwarse' maand - met prima cijfers slaagde in december 2001.

 

2002:
Uiteraard gingen we door met de B-cursus, allemaal nog steeds bij juf Brenda. Tijdens deze cursus moest ik zelf vaker les geven of bij shows assisteren, waardoor Abisha's training er wel eens bij inschoot... Uiteindelijk haalden we in juni 2002 toch nog met goede cijfers het B-diploma. Het voorjaar van 2002 zijn we ook begonnen met obedience-training in Zaltbommel... Dit vinden we samen heel leuk!

 

In 2002 zijn we tussendoor ook een keer naar een internationale show geweest en wel op paasmaandag, 1 april in Leeuwarden (geen grapje!). Hier hadden we als keurmeester mevrouw Schweizer uit Zwitserland. Abisha werd eerste in de jeugdklasse met een 'zeer goed'! Op zich een veelbelovende eerste show... Ook op een tweede show in Rotterdam werd ze '1 zeer goed'.

 

Het weekend van 28 juni tot en met 2 juli 2002 zijn we gezellig met zijn allen, dus Abisha, Chloë, Layka én de katten Bibi en Ginger in Zaltbommel wezen kamperen met de caravan! We bezochten de 'handlersdagen', waarop allerlei thema's aan de orde komen als volgen, zitten, staan, liggen, naast, apporteren en sorteren, maar ook speuren... We kwamen vrijdagavond aan en na het welkom en uitleg over het weekend moesten we allemaal voorlopen voor de videocamera. We werden ingedeeld in vier niveau-groepen. Met Abisha werd ik ingedeeld in groep 2. We begonnen 's morgens steeds om 9 uur, meestal eerst met een stukje uitleg / theorie. Daarna gingen we dan praktisch aan de slag in de vier groepen, waarbij we individueel begeleiding kregen. Na de middagpauze gingen we dan om half 2 weer aan de slag. Elke avond gezellig uit eten geweest of eten gehaald in 'bommel' (patatje, shoarma-schotel, pizza) Maandagmorgen én dinsdagmiddag gingen we speuren. Dit vonden vooral Layka en Chloë ook heel leuk. Als Abisha moe was, ging ik sowieso met Chloë aan de gang en tijdens het sorteren kwam ook Layka aan de beurt... We vonden het een leerzaam, vermoeiend, maar vooral ook heerlijk weekend en kunnen het een ieder van harte aanbevelen om ook eens met je hond te doen! Foto's vind je bij 'foto & film' onder vakanties.

 

30 augustus 2002 is Abisha geröntgend door Steven Schukking in Wageningen. De foto's waren mooi en de uitslag kon niet beter! (HD - A en ED - vrij). We zijn dan ook samen de behendigheid als sport gaan uitproberen... Abisha is namelijk ook een erg beweeglijk, maar bovenal behendig hondje! Zeker voor een Berner! De eerste 2 lessen werden we nog wel door een aantal cynische mensen uitgelachen... Maar we hebben ze allemaal 'een poepie laten ruiken'! Want toen we - na pas 4 lessen - meededen aan de onderlinge wedstrijden, werden we mooi tweede met twee foutloze parcoursen!!!

 

2003:
Inmiddels nadert het einde van 2003 al weer. Abisha is een compacte en vrij kleine Berner gebleven, in tegenstelling tot haar nestbroers en nestzus. Ze is echter een ster in behendigheid en pikt het sneller op dan haar baasje! Door tijdgebrek heb ik dit jaar geen landelijke wedstrijden met haar kunnen lopen. Abisha is verder in september 2003 goedgekeurd voor de fok. Het plan is om voorjaar 2004 Abisha te laten dekken. Ik heb daarbij opnieuw gekozen voor de reu Enzo vom Bergmoor uit Duitsland. Hij is mooi, niet te groot, compact én heeft veel bone. Iets wat Abisha wel kan gebruiken. Bovendien is hij nog altijd niet veel gebruikt (2x in Nederland en 3x in Duitsland) en heeft bijna geen verwantschap als ik zes generaties terugzoek in de stambomen van hem en Abisha. Ik ben benieuwd of het een geslaagde combinatie zal blijken!

 

 

 

2004:
Ook 2004 is al weer bijna ten einde. In juni 2004 is Abisha vergeefs gedekt door Enzo, die alle dames dit jaar helaas heeft leeg gelaten (6x), zo ook mijn Abisha. Daarna is het wachten op een nieuwe loopsheid. Ondertussen zijn we van 12 t/m 16 november 2004 op bezoek geweest in Oostenrijk, bij een vriend van 'baasje' Thijs. Het was een heerlijk weekend en Abisha heeft zich - samen met Boska - helemaal uitgeleefd! Thijs heeft veel foto's gemaakt, die te vinden zijn in het fotoalbum (foto & video) onder vakanties... maar déze is wel érg mooi!

 

 

2005:
Maart 2005, Abisha is loops geworden! Enzo is teruggetrokken als dekreu. Helaas hoor ik dit pas van zijn eigenaren, als ik bel om een afspraak te maken voor een dekking. Een korte en zéér intensieve en zenuwslopende zoektocht naar een andere reu begint. Ik wil graag een goed gebouwde, niet te grote reu. Maar wel één met voldoende 'bone' om te compenseren voor Abisha's wat lichtere bouw. Uiteraard zoek je daarbij ook een gezonde reu (HD en ED vrij) én een reu met een lief karakter. Ik hoop deze reu gevonden te hebben in Aki von der Londorfer Kapelle! Abisha is 22 en 23 maart gedekt door Aki (filmpje). Helaas is Abisha ook deze keer niet drachtig geraakt. We zullen het nog één keer met haar proberen...

 

Opnieuw heb ik gezocht: een mooie, compacte en stevige, maar niet te grote reu. Een gezonde reu én een reu met een goede afstamming. Deze keer met als extra vraag van de dierenarts om de reu te zoeken in een straal van ongeveer 2 uur rijden van ons huis... De begeleiding kan dan nóg intensiever zijn en ook doorgaan ná de dekking (Steven wil een mogelijke 'onderbroken loopsheid' uitsluiten). Ik hoop deze reu gevonden te hebben in Bauernhofs Teodor, ofwel Seppe, een mooie, gezonde, stevige, maar niet te grote Belgische reu van Zweeds / Zwitserse afkomst. En nu maar wachten op een nieuwe loopsheid! Abisha zelf heeft alvast een hol gegraven voor haar komende nest, kijk maar!

 

 

2006:
Abisha liet ons opnieuw 10 maanden wachten op haar volgende loopsheid. Maar eind januari 2006 is het zover. Op 1 en 3 februari 2006 is Abisha gedekt door Seppe (filmpje). 18 februari 2006 vieren we Abisha's 5de verjaardag. En 3 maart 2006 blijkt uit een echo dat Abisha drachtig is van minimaal 5 pups (filmpje).  Op 7 april 2006 heeft Abisha haar pups gekregen en is Layka - eindelijk - oma geworden! Abisha kreeg 7 pups, 2 reutjes en 5 teefjes. Eén teefje is helaas de volgende ochtend alsnog overleden. De pups zijn mooie hondjes en laten de gewenste verbetering in de lijn van Layka en Abisha zien, compacte maar stevige hondjes met mooi bone! Ook zijn ze allemaal prima wat betreft hun aftekening en zijn ze levendig en ondernemend. Meer over Abisha's nest is te vinden op de 'nesten' pagina, bij nest C!

 

 

2007:

In februari 2007 vieren we Abisha's 6de verjaardag. Ze blijft een actieve, soms wat onrustige, knuffelige meid, die het liefst op schoot klimt. Haar dochter Chaya groeit uit tot een geweldig mooie en ondernemende meid. Abisha krijgt er 27 juli 2007 tijdelijk 5 huisgenootjes bij, wanneer bij Boska nest D geboren wordt. Het enige teefje uit dit nest is Drigana en zij blijft bij ons wonen. Abisha speelt af en toe met haar, maar trekt nu toch meer naar Boska en is overdag liever met Chloë in huis, dan dat ze meegaat naar mijn werk... ;-)

 

 

 

 

2008:

Er gebeurt veel dit jaar. Abisha wordt in februari 7 jaar. Ze is nog altijd enthousiast, keft graag en meestal als eerste en ligt graag op de stoel in de kamer. We verhuizen naar een woonboerderij, waar ook baasje Thijs bij ons woont. Abisha mag samen met Chloë 'wonen' in de huiskamer in plaats van bij het 'jonge grut'. Ze ligt graag in de enkele stoel, of op haar rug te knuffelen bij baasje of vrouwtje op de bank. Het liefst gaat ze zoveel mogelijk mee buiten wandelen, al zie je inmiddels wel dat ze af en toe wat stijfjes is in haar knieën wanneer ze lang gelegen heeft. Ook trekt ze nu meer naar Chloë om mee te spelen... Ze geniet volop van ons nieuwe huis en de ruimte er omheen!

 

 

 

 

 

2009:

Dit jaar wordt Abisha niet alleen 8 jaar, maar verliest ze ook haar 'maatje' Chloë... als die 3 juni 2009 plotseling overlijdt aan de gevolgen van een stembandverlamming (en weigering van de dierenarts 'specialist' om haar te opereren). Drigana trekt als jongste wel steeds meer ook naar Abisha toe en mag haar graag plagen, door met haar poot op Abisha's kop te tikken als die in de kamer ligt en Drigana graag met haar wil spelen... Abisha geniet steeds meer van ons huis... heerlijk rennen met de anderen naar en in de wei, rollen in het gras en in de winter spelen in de sneeuw... Ze vindt het allemaal even heerlijk!

 

 

 

2010:

We vieren in februari Abisha's 9de verjaardag en het is heerlijk om te zien hoe ze nog steeds mee rent en speelt met de jongere meiden, als een 'jonge hond'... Helaas, op 31 maart 2010 komt Boska hard met Abisha in botsing, als die tijdens het rennen plots blijft staan... Boska kan er niets aan doen (is natuurlijk ook wat lomp), maar Abisha doet haar rug fors zeer. Op 3 april ga ik met haar naar Steven Schukking in Wageningen, omdat haar rug duidelijk pijnlijk is en ik vrees voor een hernia... Die heeft ze niet, maar bij het maken van foto's ontdekken we per ongeluk, dat ze mogelijk iets in haar longen heeft. Nu kan dat er ook al langer zitten en veroorzaakt zijn door kalkafzetting vanuit haar bronchitis, dus we behandelen haar rug met pijnstillers en 'rust'...

 

12 april 2010 valt Abisha 's morgens om bij haar poging op te staan en kan niet meer goed lopen... Ik ga nog dezelfde middag opnieuw met haar naar Wageningen, vanwaar Steven Schukking me na het maken van foto's direct doorstuurt naar Antwerpen voor een scan of MRI. Eigenlijk denkt hij dan al dat ze beter in kan slapen... In Antwerpen worden we doorverwezen naar de volgende ochtend, of eigenlijk willen ze haar liefst opnemen voor de nacht... Maar dát wil ik niet, omdat het mogelijk haar laatste nacht zal zijn en die breng ik naast haar door op de bank. Abisha krijgt een sterke pijnstiller, al denkt de dienstdoende dierenarts niet dat ze pijn heeft...

 

13 april 2010 scharrelt Abisha 's morgens nog, met wat hulp bij het overeind komen, rond in het stukje tuin dat Thijs inmiddels voor haar heeft afgezet bij de woonkamer... 's Middags wordt de CT-scan gemaakt door dokter Yuri Béosier in Antwerpen. Hij ziet er niet direct bijzonderheden op en verwacht dat wat we al hadden gezien in de longen calcificatie is (of dat het in elk geval netjes is ingekapseld)... en we krijgen weer wat hoop...! Alleen wil Abisha na de scan absoluut niet meer lopen... dit kan zijn door een zwelling, ontstaan na de botsing, die op haar ruggenmerg drukt en dat zal met rust moeten genezen, waarbij hij niet weet óf de zenuwen nog zullen herstellen...

 

Hij adviseert hydrotherapie bij een gespecialiseerde dierfysiotherapeut, Bart Menten, in Antwerpen (Mersele). En op 4 mei 2010 maken we 's middags kennis met Bart. Die stelt ons snel op ons gemak en al snel zien we hoe, geheel tegen de verwachting in, Abisha geniet van het warme water in de jacuzzi...! Daarna neemt hij haar met zich mee in het grotere bad, een zwemvest aan, om te kijken of ze wil zwemmen... en dat dóet ze. Vanaf dan mag ze twee keer per week met mij mee naar Antwerpen om te zwemmen bij Bart en zien we hoe ze daarvan 'opknapt' en geniet!

 

(door op één van bovenstaande foto's te klikken start het filmpje, ca. 14 Mb)

 

Maandag 10 mei zijn we opnieuw met haar bij Yuri (Anubis, Antwerpen). Hij verwacht niet dat Abisha nog beter zal worden en wil  haar eigenlijk ook niet verder onderzoeken, in verband met de risico's die dat met zich meebrengt voor haar (ruggenmerg en longen), terwijl het niets zal opleveren voor de behandeling... Als hij al onderzoekt, dan wil hij álles uitzoeken, maar dat zouden we dan enkel doen voor mij... Hij geeft aan dat we haar mogen laten inslapen, maar dat ze geen pijn heeft (ze is ook niet benauwd, of heeft anderszins geen last) en dat we ook met haar mogen kijken of ze van een rolstoel gebruik kan maken, omdat ze verder goed eet, drinkt, plast en poept... Ze krijgt een 'leenrolstoel' en rent daarmee al direct vrolijk de parkeerplaats bij Anubis rond... Geweldig om te zien!

 

We bestellen een eigen rolstoel voor haar bij hondenrolstoel.nl en die kunnen we al snel ophalen in Rotterdam... En ook van en met de rolstoel zien we dat ze geniet... en weer meegaat naar het veld met de andere meiden, zelfs weer koekjes komt halen uit mijn hand... Al loopt het weiland zwaar voor haar en rent ze liever over het erf; ze heeft natuurlijk niet veel conditie meer na ruim een maand niet lopen... Het is fijn dat ze zo tot op het eind kan blijven deelnemen en actief blijven en we hebben goede hoop haar nog een tijdje in ons midden te mogen houden... Tot plots ze op 2 juni vermoeider 'oogt' in de rolstoel én minder wil eten. 3 juni, op de sterfdag van Chloë, eet ze alleen nog haar lievelingshapje, een gekookt ei... en ik besluit dat het genoeg is voor haar... en dat ze thuis in mag slapen...

 

(in haar 'eigen' rolstoel, nadat ze eerst de 'leenrolstoel' heeft uitgeprobeerd...)
(klik op één van de foto's voor een filmpje van Abisha in haar rolstoel, ca. 15 Mb)

 

4 juni 2010 komt dokter Steven Buijs (Visdonk, Roosendaal) aan het begin van de avond bij ons thuis... Abisha krijgt met haar koppie op mijn handen een eerste roesje en daarna mag ze, op de klanken van háár lied, háár "circle of life" gaan maken en voor altijd rusten... juist omdát wij zoveel van haar houden...! Opeens was het 'op'... 'op' en 'over'... en zélfs al missen we haar nu al, het is goed...!

 

Abisha heeft vandaag haar ‘circle of life’ voltooid…
Wij hebben haar, wiens naam ‘gift van God’ betekent, teruggegeven…

Maandagavond heeft ze nog heerlijk ontspannen gezwommen en genoten van de jacuzzi;
dinsdagavond liep ze zó enthousiast met de andere meiden te ‘rennen’ op het veld in haar rolstoel
en kwam ze koekjes halen, dat wij dachten dat ze er nog wel even tegenaan zou kunnen…
Maar woensdag, woensdag was ze opeens snel moe in haar rolstoel, wilde minder eten…
gister nam ze alleen nog haar lievelingshapje, gekookt ei, en vandaag...
vandaag was ze ‘op’, at niet meer, wilde niet meer mee ‘lopen’…
Vandaag hebben wij haar d’r rust gegeven…
Vandaag mocht ze, zonder rolstoel, gaan rennen over de regenboogbrug…!
Vanavond is ze thuis, gewoon heerlijk op haar plekje, ingeslapen en ‘gegaan’…
Het is goed… het is omdat we van haar houden… dat we haar nu hebben laten gaan…
Met pijn in ons hart en tranen op onze wangen, maar ook in de wetenschap…
Het is goed!

Lieve Abisha,
 

 

18 februari 2001 werd jij bij mij in Soest geboren, als 5^de en laatste levende pup (van 8) uit jouw moeder, mijn 1^ste Berner, Layka. Je was de kleinste pup, en de grootste ‘dondersteen’, had de meeste pit…

De baasjes van jouw broers en zus waren blij dat ik voor jou koos, zodat zij een ‘lievere’ en ‘makkelijker’ pup kregen… Ik vond je vooral mooi compact gebouwd en heerlijk ‘eigenwijs’, een geweldig hondje! Jij nam mij letterlijk bij de neus…! ;-)

Jij was míjn eerste ‘eigen’, zelfgefokte pup! Het voelde toen al als een  ‘circle of life’, mijn éérste nest, de eerste keer ‘nieuw leven’… vandaar dat dát jouw lied werd op de site. En jouw naam koos ik heel toepasselijk en zoals ik je zag, ‘een gift van God’…! En een gift wás je! Een heerlijke knuffelkont, die het liefst op schoot bij ons kwam slapen, of helemáál goed was het als je dat op je rug mocht doen en wij over je buik wilden kriebelen… En als jij aandacht wilde, dan wílde je ook aandacht en dan kwam je nét zo vaak je kop onder mijn hand duwen, tot ik je ging aaien…! Baasje vond, dat ik je maar ‘verpestte’… ;-)

 Samen met jou leerde ik de behendigheid kennen… en wat hebben we genoten, toen jij tijdens je eerste wedstrijd vriend en vijand - en vooral ook mij - verraste door tweede te worden…! En dat voor ‘een Berner’ zoals ze op de hondensportvereniging pleegden te zeggen… want jij liep de Bordercollies eruit. Niet omdat je sneller was... natuurlijk was je snel genoeg, maar vooral ook was je 'efficiënt'...! J

 Door en met jou heb ik leren clickeren en samen hebben we obedience gedaan… Je was een heerlijk enthousiast ‘hondje’ om mee te werken! En tot op hoge leeftijd (eigenlijk nog dit jaar) bleef jij enthousiast voor te nemen hindernissen… maar helemaal favoriet bij jou bleef wel de slalom, 'springend' tussen de paaltjes door! Geweldig  was het om jou zo te mogen zien... zien genieten! Echt genieten voor jou én mij!!!

Als Berner vond ik je te klein voor de show… Wel werd je goedgekeurd voor de fok, met vlag en wimpel zelfs…! 2006 zorgde jij er dan ook voor dat Layka oma werd. Je kreeg zeven pups, van wie er zes in leven bleven (nest C). Je was een geweldige moeder voor je pups, maar een nóg geweldiger ‘huishond’ voor ons als baasjes! Ik riep altijd, dat jíj minstens 14 zou gaan worden… Je was zó’n geweldige enthousiaste, vitale en genietende meid… Helaas, een noodlottige ‘botsing’ luxeerde een onomkeerbaar proces… (een zwelling? een tumor?) Je raakte verlamd…

Zolang je geen pijn had en we je zagen genieten, jij bleef eten en rondrennen in je rolstoel, zolang je kon genieten van de hydrotherapie bij Bart, zó lang wilde ik je graag een kans op herstel geven… zó lang had je ‘kwaliteit’ van leven… vandaag helaas niet meer…! L

Abisha, dank je wel voor alle mooie en enthousiaste, lieve jaren, die je mij en later ook Thijs hebt gegeven…
door zó een geweldig onderdeel te zijn van ons leven!

Rust zacht lieve meid,
ik weet dat je nu weer enthousiast kunt rennen achter de regenboog!
Geef een dikke knuffel aan je moeder Layka en ook aan jouw ‘tante’ Chloë en…
je hebt haar niet persoonlijk gekend, maar ook aan mijn eerste meisje Gaby!

 Ik mis je nu al… het ga je goed!

  

Judith en Thijs,
je dochter Chaya èn natuurlijk Boska en Drigana

 XXX